Odwiedziny na Gibraltarze - część I - Pierwsze koty za płoty

Zbierałem się, zbierałem i w końcu przyszedł czas, aby przerzucić wspomnienia z wizyty w Gibraltarze na wirtualny papier i podzielić się nimi w blogu. Nie wiem, czy to panujące obecnie temperatury, czy może kwestia samego lata rozleniwiła mnie doszczętnie. Ale do rzeczy.

Zaczęło się bardzo niewinnie. Podczas jednej z rozmów z Kubą na SkyPe padło hasło – Piwa bym się z tobą napił. Jako żeśmy piękni i młodzi, więcej nie było potrzeba, aby ugadać się na bronia w Gibraltarze. Niestety, moja narzeczona (wówczas jeszcze nie była moją narzeczoną, ale teraz już jest) nie mogła jechać ze mną i tu powstał dylemat samotnego podróżnika – jechać samemu, czy może jednak odpuścić ... Ten problem szybko się jednak rozwiązał, ponieważ jeden z moich bardzo dobrych znajomych (od pokera live we Wrocławiu, nawiasem mówiąc) wyraził wielką chęć zobaczenia miejsca śmierci gen. Sikorskiego. Jak to sam zgrabnie powiedział – Chętnie przejdę się szlakiem Sikorskiego, ale bez końcowych fajerwerków. Od tej deklaracji do kupienia biletów był już tylko jeden krok, który wykonaliśmy pewnie i bardzo szybko. Niestety, okazało się, że nie ma tanich połączeń z Wrocławia do Malagi w terminie, kiedy chcieliśmy jechać, dlatego postanowiliśmy stąpnąć jeszcze po brytyjskiej ziemi i polecieć przez Lądek.

Jako małą dygresję wtrącę tutaj kilka słów o moim towarzyszu podróży Adamie, który jest postacią bardzo ciekawą i wartą poznania. Facet między 40 – 50 lat, powiedzmy, że pośrodku. Kawaler, z nieprzeciętnym poczuciem humoru (co będziecie mieli okazję stwierdzić w dalszej części opowieści) i nieprzeciętnymi możliwościami spożywania ogromnych ilości napojów wyskokowych. Zwiedził pół świata od Ameryki Południowej, przez Afrykę aż po Daleki Wschód, a z każdej podróży ma w zanadrzu opowieści niekoniecznie o zabytkach i pięknych pejzażach. Jedną z takich była historia z wyprawy do Hong Kongu. Adam ze swoim pracownikiem nabyli bilety z Berlina do Hong Kongu. Z Wrocławia pojechali nocnym pociągiem zaopatrzeni w kilka piwek (na głowę). Po dojechaniu rano do stolicy Niemiec, spożyli śniadanie i wypili przy tym po dwa shoty whisky, co na takich chłopów nie miało żadnego znaczenia. Posilenie się jednak nie pomogło na tyle, aby zmęczenie podróżą przeszło, aczkolwiek nie było mowy o tak zwanym upojeniu. W strefie bezcłowej panowie zaopatrzyli się jeszcze w kilka butelek whisky (na głowę) i tak weszli do samolotu. Gdy pani stewardessa (trzeba zaznaczyć, że była to kobieta po pięćdziesiątce o niezwykle szpetnej urodzie) zobaczyła Adama z siatą pełną alkoholu, zapytała:
- Czy pan nie jest zbyt pijany, żeby lecieć?
Adam poczuł się urażony tym stwierdzeniem i odparł bardzo miło i grzecznie:
- A czy pani nie jest zbyt stara, żeby lecieć?
Po tej ripoście odszedł na swoje siedzenie, którego jednak zbyt długo nie zagrzał, bowiem kilka minut po fakcie do Adama podeszło dwóch panów z ochrony, którzy nie szczędząc uwydatnienia swojej wyższości (jak i stanowiskiem tak i wzrostem - Adam ma około 160 cm) wyprowadzili go z samolotu. Nie pomagały tłumaczenia i chęć zbadania poziomu alkoholu we krwi. Adam nie został już wpuszczony na pokład i mógł sobie tylko popatrzeć, jak samolot z jego bagażami odlatuje w siną dal do Hong Kongu. Dobrze, że mógł sobie wziąć siatkę z zakupami ze strefy bezcłowej, bo bez tego ani rusz.

Chyba zrobiłem niemałego offtopa... więcej na razie o byłych wojażach mojego towarzysza podróży, niż o samym wypadzie na Gibraltar. Już się poprawiam. Z Wrocławia wylot mieliśmy gdzieś około 9:00, więc przed 8:00 musieliśmy być na lotnisku. Odprawa poszła bardzo szybko, dlatego postanowiliśmy zabić czas małym co nieco w barze. Tutaj powstał dylemat – kawa, czy może jednak piwko. Dylemat był podyktowany przede wszystkim godziną (okolice 8:00 rano) oraz ogólnie kawowym klimatem panującym w knajpie. Zaproponowałem wówczas – To może jednak kawa? Na co Adam odparł – W takim razie ty kupujesz, ja się nie skalam. To był wystarczający argument na to, że pozostać nonkonformistą i przyjąć ładunek chmielowy przed odlotem do Londynu.

Lot minął w miarę spokojnie. Nie omieszkałem wziąć talii kart do kieszeni, więc cięliśmy HU za 1 € blindy z pisaniem na kartce i przyjmowaliśmy kolejne porcje ładunków chmielowych, które rozjaśniały nam umysły oraz ogólną atmosferę jeszcze bardziej, niż wpadające przez okno promienie słoneczne odbijane od dywanu z chmur. Heads-up szedł mi z początku bardzo dobrze, byłem już 50 € na plusie, pomimo tego, że zrobiliśmy cap na każdego streeta do 10 €. Jednakże później nieco się odwróciło i po kilku suckoutach straciłem całą przewagę, a co więcej, w końcowym rozrachunku znalazłem się na minusie.

Na tym kończę relację z początku wyjazdu. Jutro będzie o beach party ze zdjęciami oraz wizyta w kasynie. Zapraszam do czytania!

Pozdrawiam!